top of page

Bağın olduğu yerde yaşam var...

5 Kas
3 dakikada okunur



Hiç kimse bu yaşamda yalnızca kendisi için var olmaz. Bulut yağmur olur, toprağı besler. Güneş ışığını sunar, yaşamı büyütür. Ağaç meyvesini verir. Yaşamın bütününde her şey birbirini etkiler; değişir, dönüştürür ve dönüşür. Doğanın özü, bağ kurmaktır.


Biz insanlar da bundan farklı değiliz. Sosyal varlıklar olarak yaşamda kalabilmek, gelişebilmek ve kendimizi tanıyabilmek için birbirimize ihtiyaç duyarız. Çoğu zaman kendimizi, başkasının aynasında görür; ilişkilerimiz aracılığıyla büyürüz. Kim olduğumuz, kurduğumuz bağların içinde şekillenir.


Bağ kurmak belki de en temel ihtiyacımızdır. Bir bebek, dünyaya gelir gelmez yaşamını sürdürebilmek için annesine bağlanır. Bir çocuk, tanımadığı çocuklarla kısa sürede oyun kurar. Çünkü bağ kurmak öğrenilen değil, hatırlanan doğal bir haldir.


Yoga eğitmenliği yolculuğum bana yaşamı farklı bir gözle göstermeye başladı. Zamanla fark ettim ki yoga da aslında bir bağ kurma pratiği. Nefesimizle, bedenimizle, zihnimizle ve ruhumuzla yeniden tanışma süreci. Kendimizle temas ettikçe, yaşamla olan ilişkimiz de dönüşmeye başlıyor.


Bağ kuruyoruz anlamak için.


Bağ kuruyoruz hissetmek için.


Bağ kuruyoruz var olmak için.


Doğal olan, sağlıklı olan ve bizi yaşama taşıyan da tam olarak bu.


Şair Rupi Kaur’ın şu cümlesi her defasında beni durdurur:


“Kendini sevme biçimin, başkalarına seni nasıl seveceklerini öğrettiğin biçimdir.”


Bu sözün içinde büyük bir hakikat saklı. Çünkü başkalarıyla kurduğumuz ilişkinin kalitesi, çoğu zaman kendimizle kurduğumuz ilişkinin yansımasıdır. Kendimize dürüst ve şefkatli olabildiğimiz ölçüde, başkalarına da gerçek anlamda yaklaşabiliriz.


Belki de en zor ilişki, insanın kendisiyle kurduğu ilişkidir. Çocukluk yaralarımızı, karşılanmamış ihtiyaçlarımızı, kayıplarımızı ve korkularımızı sabırla kucaklayabilmek kolay değildir. Fakat tam da bu cesareti gösterebildiğimiz yerde, kendimizi yalnızca güçlü yanlarımızla değil; kırılganlığımızla da sevmeye başlarız.


Yoga pratiği bana bunu öğretti. Kendimizle kurduğumuz bağ derinleştikçe, “-mış gibi” yaşamaktan vazgeçiyoruz. Cesaretimiz sevgiyi besliyor. Artık bize ait olmayan ilişkiler dönüşüyor; bazen de sessizce sona eriyor. Çünkü insan, kendine yaklaştıkça hayatındaki bağlar da yeniden şekilleniyor.


Bağ emek ister. Gerçeklik ister. Samimiyet ister.


Bir bağın uzun ömürlü olabilmesi için ise bana göre en önemli unsurlardan biri keyiftir. Bir ilişki, bir dostluk, bir meslek ya da herhangi bir kimlik… Eğer içinde canlılık ve sevinç kalmamışsa, o bağ yavaş yavaş zayıflamaya başlar.


Kendi hayatımdan örnek verecek olursam; yoga eğitmenliği benim için yalnızca bir meslek değil, kendimi ifade ettiğim bir alan. Her ders öncesinde hâlâ tatlı bir heyecan hisseder, öğrencilerimle kuracağım buluşmaya özenle hazırlanırım. Çünkü orada olmaktan keyif alıyorum.


Bir gün bu keyfin yerini yalnızca zorunluluk alırsa, o zaman o kimliği bırakabilme cesaretini de gösterebilmeliyim. Bazen bir bağı sürdürmek kadar, zamanı geldiğinde onu sevgiyle bırakabilmek de yaşamın doğal akışının parçasıdır.


Sağlıklı bir bağın ilk şartı ise güvendir.


Güvenin olmadığı yerde insan kendini tam anlamıyla bırakamaz. Savunmada kalır. Oysa güven olduğunda kalbimiz yumuşar.


Güven olduğunda açılabiliriz.


Güven olduğunda kırılganlığımızı gösterebiliriz.


Güven olduğunda sevgi kendini saklamak zorunda kalmaz.


Ve güven olduğunda neşe de kendiliğinden ortaya çıkar.


Belki de bu yüzden, yaşamın hızının içinde kendimize boşluklar açmaya ihtiyacımız var. Yavaşlamak… Hissetmek… Gerçekten temas edebilmek…


Bugün bilim de güçlü sosyal bağların hem ruhsal hem de fiziksel sağlığımız üzerinde belirleyici etkileri olduğunu söylüyor. Bazen mahallede selam verdiğimiz bir komşu, sohbet ettiğimiz bir esnaf ya da sadakatle yanımızda duran bir hayvan dostumuz bile yalnızlık hissimizi hafifletebiliyor. Çünkü insanın en temel ihtiyaçlarından biri, ait hissetmek; sevmek ve sevilmektir.


Belki de bu yüzden çağımız, bağ kurmanın yeni yollarını üretmeye çalışıyor. Sosyal medya platformları, mesajlaşmalar, çevrim içi topluluklar… Hepsinin temelinde aynı arayış var: Birine ulaşmak, görülmek ve bir bağ kurabilmek.


Fakat bizi gerçekten besleyen şey, bağların sayısı değil; niteliğidir. Derinliği, samimiyeti ve gerçekliğidir.


İnsan kendisiyle farkındalıklı bir ilişki kurabildiğinde, toksik ilişkiler de zamanla çözülmeye başlar. Çünkü öz değerini bilen biri, sevgiyi eksiklikten değil; bütünlüğünden paylaşır.


Değişim her zaman kendimizle kurduğumuz bağda başlar.


Her düşüncemiz, her kelimemiz ve her davranışımız yaşamın bütünü üzerinde küçük de olsa bir iz bırakır. Bu nedenle kurduğumuz her ilişkinin sorumluluğunu taşımak, yetişkin olmanın en önemli parçalarından biridir.


Yalnız olmadığımızı hatırlayalım.


İhtiyaç duyduğumuzda yardım istemekten çekinmeyelim.


Bize iyi gelen insanlarla, doğayla, nefesimizle ve kendi iç sesimizle yeniden bağ kuralım.


Çünkü…


Bağ yoksa yaşam da yok.


Bağın olduğu yerde yaşam var.


Belki de hayat, kurduğumuz bağların derinliği kadar anlamlıdır.


Nice güzel bağlarda, hakiki karşılaşmalarda ve gönülden paylaşımlarda buluşmak dileğiyle.


Sevgimle,


Mey Elbi




 
 
 

Yorumlar


bottom of page